خدايم اي پناه لحظه هايم .....صدايت مي زنم بشنو صدايم

 زلال ترين سلام ها نثار خالقم

 بار خدايا من انسانم به آنگونه اي که تو آفريدي . نمي توانم مثل فرشتگانت پاک و آسماني باشم . گاهي فريب مي خورم و گاهي فريب ميدهم . گاهي ناشکر مي شوم و گاهي خودخواهي وجودم را فرا مي گيرد . اما هميشه هميشه هميشه پشيمان مي شوم و به سوي تو باز مي گردم چون آغوش تو هميشه باز است .

پروردگارا مي دانم که دعا سرنوشت بد را از ما دور مي سازد. پس اين بار نيز دست نياز را به درگاه تو دراز مي کنم و از کسي خواسته هايم را طلب مي کنم که هيچ گاه بر سرم منت نمي گذارد . آرزوهايم را به تو مي گويم .به تو که هميشه دوست مني . عاشق تر از هميشه سر بر آستان ملکوتيت مي گذارم و در دل دعا مي کنم و از تو مي خواهم که اگر به صلاح است دعايم را مستجاب کني.

 دلم مي خواهد بر بال هاي باد بنشينم و آن چه را که پروردگار جهان پديد آورده زير پا گذارم تا مگر روزي به پايان اين درياي بيکران رسم و بدان سرزمين که خداوند سرحد جهان خلقتش قرار داده است فرود آيم .

از هم اکنون در اين سفر دور و دراز ستارگان را با درخشندگي جاوداني خود مي بينم که راه هزاران ساله را در دل افلاک مي پيمايندتا به سرمنزل نهايي سفر خود برسند.

اما بدين حد اکتفا نمي کنم و همچنان بالاتر مي روم بدان جا ميروم که ديگر ستارگان فلک را در آن راه نيست

 امام جعفرصادق (ع) به مفضل مي فرمايند:

«اى مفضل! آنان كه در وجود آفريدگار جهان ترديد مى‏كنند، به عجايب خلقت جهان جاهلند، و فهمشان از درك حكمت هاى خداى متعال در مخلوقات دريا و كوه و دشت كوتاه و قاصر است.

بنابراين به سبب كوتاهى فكر و دانش اشان به راه انكار رفته‏اند، و به جهت ناتوانى بصيرتشان به لجاجت و تكذيب پرداخته‏اند، تا آنجا كه منكر شده و مى‏گويند موجودات را خالقى و جهان را مدبرى نيست و آنچه وقوع مى‏يابد بنا بر حساب و اندازه و حكمت و تدبيرى نيست!

من پروردگار تو هستم و امروز به تمامي مشكلات تو رسيدگي مي كنم

به ياد داشته باش

كه من هيچ نيازي به تو ندارم .چنان چه زندگي تو را در موقعيتي قرار داد كه در توان تو نبوده پس هيچ كوششي براي حل آن مكن

فقط

آن را به من واگذار كن و بدان كه مشكلاتت حل خواهد شد

البته

در مجراي زماني من نه تو

تا شنبه وقت دارم تا به اين سوال استادم جواب بدم

من كيستم؟ فلسفه زندگي من چيست

من نميدونم  چي بايد به استادم بگم

شما  مي دونيد خودتون كي هستيد

كي مي دونه من كي هستم

يكي به من تقلب بده

     سخت در اشتباهند

روزي كه پرده ها بيفتد و موجودات عالم جواز صحبت پيدا كنند
آنگاه خلوتيان به چشم خود و در مقابل ديدگان كل هستي
آنچه را به خفا انجام داده اند كامل و دقيق دوباره خواهند ديد

آنگاه لب به اعتراف مي گشايند  كه هيچ خلوتگاهي در اين عالم براي

 خطاكار وجود ندارد

>>> 
          به راستي كسي كه صادق و پاك و يكرنگ باشد،چه ترسي از  
           ديده شدن توسط چشمان هستي مي تواند داشته باشد و
به راستي با وجود اين همه شاهد چگونه يك انسان مي تواند احساس

         تنهايي كند 
                                                                                                                 <<<

برگ در انتهاي زوال است

ببين چگونه مي افتي؟؟