من که باشم در آن حرم که صبا

                                                  پرده دار حریم حرمت اوست                              

سلام به تمام دوستان دوست داشتنی ام  تمام کسانی که زیبا می اندیشند و زیباتر زندگی می کنند.

دوستان خوبم تمام مهربانی هایتان سپاس.

من برای مدتی نم یتوانم پاسخگویی محبت های شما باشم.

تا دیداری دوباره بدرود.

ما کار و دکان و پیشه را سوختیم

شعر و غزل و دو بیتی آموخته ایم

در عشق که او جان و دل و دیده ماست

جان و دل و دیده هر سه را سوخته ایم

صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست            بیار نفحه ای از گیسوی معنبر دوست

و این را از من به یاد داشته باش :

من به شما بخشیدن نمی آموزم، بلکه گرفتن را

انکار را نه،بلکه روا ساختن را

تسلیم را نه،بلکه شناخت را با لبخندی بر لبهایتان

من به شما خاموشی نمی آموزم،بلکه آوازی را که افزون سترک نباشد.

من به شما،منٍ شگرفتان را می آموزم که همه انسا نها را در بر می گیرد.

       ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار

                                                              ببر اندوه دل و مژده  دلدار بیار

هر گاه دلم رفت تا محبت کسي را به دل بگيرد، تو او را خراب کردي.

 خدايا!

به هر که و به هرچه دل بستم، تو دلم را شکستي

عشق هر کسي را که به دل گرفتم، تو قرار از من گرفتي

هر کجا خواستم دل مضطرب و دردمندم را آرامش دهم

در سايه اميدي

 و به خاطر آرزويي

 براي دلم امنيتي به وجود آورم

تو

 يکباره همه را برهم زدي، و در طوفان هاي وحشتزاي حوادث رهايم کردي

 تا

هيچ آرزويي در دل نپرورم و هيچ خيري نداشته باشم

و

 هيچ وقت آرامش و امنيتي در دل خود احساس نکنم

تو

 اين چنين کردي تا به غير از تو محبوبي نگيرم

و به جز تو

 آرزويي نداشته باشم

 و جز تو

 به چيزي يا به کسي اميد نبندم

و جز

 در سايه توکل به تو، آرامش و امنيت احساس نکنم

 خدايا

 ترا بر همه اين نعمتها شکر مي کنم.

خدا جون عزیزم  تو عشق  بی همتای منی